மறுபடியும் மஞ்சுளா

30 May,2016
 


மறுபடியும் மஞ்சுளா




 

முற்பிறவியில் நடந்த சம்பவங்களை இப்பிறவியில் சொல்கிற சில அபூர்வ மனிதர்களைப் பற்றிய சர்வதேச ஆராய்ச்சிக் கருத்தரங்குக்காக நான் ஜெனீவா சென்று விட்டு பம்பாயில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்கியிருந்தேன். இன்றோ அல்லது நாளை மறுநாளோ அநேகமாக நான் ஜெய்ப்பூர் செல்ல வேண்டும்! ராஜஸ்தான் யூனிவர்ஸிடியில் ‘பாராசைகாலஜி’ இலாகாவில் பொறுப்புள்ள பெரிய வேலை எனக்கு.

‘மிஸ்டர் கோபிநாத், மெட்ராஸிலிருந்து ட்ரங்க் கால் வந்திருக்கிறது உங்களுக்கு’ என்று சொல்லி என் சிந்தனையை கலைத்தாள் ஓட்டல் ரிசப்ஷனிஸ்ட். போனைக் கையிலெடுத்தேன்.

‘ஹலோ! கோபி ஹியர்ஸ.’

‘கோபி நான் தான் பானுமூர்த்தி பேசுகிறேன். மிக முக்கியமான விஷயம். நேற்று உங்கள் யூனிவர்ஸிடிக்கு போன் செய்தேன். நீ ஜெனீவா போயிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். இன்று வரலாம்ஸபம்பாயில் இந்த ஓட்டலில் இருக்கலாம் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்ஸரியலி ஐ ஆம் லக்கி. நீ வந்து விட்டாய். முக்கிய விஷயம் என்ன தெரியுமா? நீ எந்த ஸப்ஜெக்ட் ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறாயோ அது என் வாழ்க்கையிலே ஒரு வார காலமாய் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆமாம் கோபிஸ.உடனே நீ மெட்ராஸுக்குப் புறப்படுஸப்ளீஸ்ஸஎனக்கு ரொம்பவும் பயமாகக் கூட இருக்கிறது.’

போனை வைத்தேன். ஜெனீவாவுக்கு என்னோடு வந்த உதவிப் பேராசிரியர் ஹரிதயாள் சர்மாவிடம் விஷயத்தைச் சொன்னேன். அவரும் என்னைச் சென்னைக்கு செல்லும்படி சொன்னார். எங்கள் டிபார்ட்மெண்ட் அதிகாரிக்குக் கடிதம் எழுதி சர்மாவிடம் கொடுத்துவிட்டு சாந்தகுரூஸ் விமான நிலையத்திற்கு விரைந்தேன். மாமாவுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டம். யாரோ ஒரு ஸ்வீடிஷ்காரன், தான் ரிஸார்வ் செய்த ஸீட்டை எனக்கு விட்டுக் கொடுத்தான்.

விமானம் மேலெழும்பிப் பறந்தது.

மாமா பானுமூர்த்தி என் அன்னையுடன் பிறந்த ஒரே தம்பி. சென்னையில் மிகப் பெரிய பணக்காரர்களுள் ஒருவர். முன்பு யாரோ ஒருவர் என் மாமாவைப் பற்றிச் சொல்லும்போது ‘ஐந்து லட்சம் ரூபாய்க்கு சிலல்றை வேண்டும் என்றால் பாங்குக்கு போக வேண்டாம். பானுமூர்த்தியிடம் போனால் போதும். ஐந்து லகரத்திற்கும் பத்து பைசாவாக வேண்டுமா, நாலணாவாக வேண்டுமா – என்று கேட்பார்’ என ஒருவரிடம் பெருமையாகச் சொன்னார். அப்படிப்பட்ட பணக்காரர் அவர். மனைவி கிடையாது. மகள் ஒருத்தி இருந்தாள். அவளும், தந்தையின் சொத்து கரைந்து விடக் கூடாதே என்று அகால மரணம் அடைந்தாள். தனிக்கட்டையான என் மாமா, குடும்பம் போன பிறகு மேலும் பணத்தைச் சேர்க்கும் ரஸவாதத்தைக் கற்றார். பங்கு மார்க்கெட் அது இது என்று எங்கும் பானுமூர்த்தியே முதல் இடம் வகித்தார். அவருக்கா முன் ஜென்ம வாசனை நினைவிற்கு வருகிறது?.... அதிசயமாக இருந்தது எனக்கு.

ஏர் போர்ட்டில், நான் வருவேன் எனத் தெரிந்து இம்பாலாவுடன் காத்திருந்தார் மாமா. ஓடிவந்து என்னைத் தழுவிக் கொண்டார்.

‘மாமா நேராக வீட்டுக்குத் தானே?’ என்று கேட்டேன்.

‘நோஸ.நோஸவீட்டிற்கு வேண்டாம். முதலில் ஸ்லைட் டிபன் சாப்பிடுவோம் எங்காவதுஸபிறகு வீட்டுக்குப் போகலாம்ஸ’

‘எதற்கு மாமா? வீட்டில் இல்லாத செளகரியமா ஓட்டலில்?’

‘இல்லை கோபி. அதற்குச் சொல்லவில்லை. உன்னிடம் நான் தனியாகப் பேச வேண்டும். வீட்டில் உன்னோடு நான் சரியாக மனம் விட்டுப் பேச முடியாது. அதனால் தான்.’

எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஒரே புதிராக இருந்தது. பிரம்மாண்டமான ஓட்டல் ஒன்றின் வாசலில் கார் நின்றது. உள்ளே நுழைந்து தனியறையில் அமர்ந்தோம். சர்வரிடம் ஏதேதோ ஆர்டர் செய்துவிட்டு என்னைப் பார்த்தார் மாமா.

‘சொல்லுங்கள்’ – என்றேன் டையைத் தளர்த்திக் கொண்டு.

‘கோபி மஞ்சுவை நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?’

‘அட மஞ்சுவையா? என்ன மாமா இது? மஞ்சுளாவையா எனக்கு நினைவிருக்காது? என் மனத்தின் ஒரு மூலையில் கோவில் கொண்டுவிட்ட உங்கள் மகள் மஞ்சுவையா எனக்குத் தெரியாது? ஏன் மாமா அந்த அபாக்கியவதியைப் பற்றி கேட்கிறீர்கள் இப்போது?’

‘கோபி, மஞ்சுளா இறக்கவில்லை. மறுபடியும் மஞ்சுளா வந்திருக்கிறாள். அதுதான் கோபி என்னை வதைக்கிறதுஸ.’

‘புரியும்படி சொல்லுங்கள் மாமா’ என்றேன்.

‘கோபி மஞ்சுளா இறந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இப்போது மஞ்சுளாவைப் போல ஒரு பெண் என் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறாள். ‘நான் தான் உங்கள் மகள் என்கிறாள். அவளுடைய உருவம், அழகு, வயது எல்லாம் மஞ்சுளாவைப்போலவே இருக்கின்றன. அவள் உயிரோடு இருந்தபோது, என்னென்ன சம்பவங்கள் நடந்தனவோ அவைகளை ஒழுங்காகச் சொல்கிறாள். பிறர் வீட்டுப் பெண் என்று சொல்லவும் முடியவில்லை. சொந்த மகள் என்று ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியவில்லை’ என்று மாமா சில விநாடிக்குப் பிறகு அந்த விவரத்தைக் கூறினார்.

‘கோட்டயத்தில் பெரிய பணக்காரர் ஒருவரின் மகள். நாராயணன் குட்டி-மீனாட்சியம்மா என்பது அவர்களுடைய பெற்றோர்களின் பெயர். பெரிய எஸ்டேட்டின் முதலாளி அவர். தன் மகளைத் திருவனந்தபுரத்தில் கல்லூரியில் சேர்த்திருந்தார். ஒருநாள் அந்தப்பெண் கல்லூரியில் மாடிப் படிக்கட்டுத் தடுக்கிக் கீழே உருண்டாள். மண்டையில் பலத்த அடி. மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு உடல் தேறியதும், ‘என் அப்பா பானுமூர்த்தி மெட்ராஸில் இருக்கிறார் என்று புலம்பினாள். பெற்றோர் திகைத்தார்கள். பெண்ணுக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டதோ என்று பயந்தார்கள். எந்த வைத்தியம் செய்தும் அவள் உடம்பு குணமாகவில்லை. அவள் விருப்பப்படியே அவர்கள் அவளை என்னிடம் அழைத்து வந்தார்கள். ‘அப்பா’ என்று என்னை அவள் அணைத்துக் கொண்டாள். வீட்டில் உள்ள வேலைக்காரர்களை சரியாக அடையாளம் காட்டுகிறாள். எல்லா சம்பவங்களையும் சரியாகச் சொல்கிறாள். எனக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. குழம்பினேன். தவித்தேன். முடிவில் உன்னை அழைத்தேன். என் மகள் மஞ்சுளா பிறந்த உடனே உனக்கு என்று தான் தீர்மானிக்கப்பட்டது. ஆனால் அவள் இறந்தாள். அவளுடன் நன்றாகப் பழகியவன் நீ. அதனால் இப்பொழுது வீட்டிலிருக்கும் பெண்ணைப் பார். உன்னை அவளுக்கு அடையாளம் தெரிகிறதா என்று பார்ப்போம். எனக்கு அந்தப் பெண் வந்ததிலிருந்து மனமே சரியில்லை. போலிசுக்குத் தகவல் தெரிவித்திருக்கலாம் என்றால் அந்தப் பெண் அவளுடைய பெற்றோர்களின் அந்தஸ்தைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னைப் போல் அவர்களும் பெரிய பணக்காரர்கள். மகளுக்கு இப்படி ஆகி விட்டதே என்று அவர்கள் தவிக்கிறார்கள்.’

கார் மெதுவாக அடையாற்றை நோக்கி நகர்ந்தது. என் மனத்தில் ஆயிரம் சிந்தனைகள். தவிப்புக்கள். மாமா பெண் மஞ்சுளா இப்போது உயிருடன் இருந்தால் அவள் வயது – எனக்கு மனைவியாகியிருப்பாள். அவள் உருவம் – அனைத்தையும் மனக் கண்ணால் கற்பனை பண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.

வீட்டை அடைந்தவுடன் அவர் சுட்டிக் காட்டிய திசையைப் பார்த்து நான் திகைத்தேன். படரும் கொடி போல் அழகாக நின்றிருந்தாள் அவள். கண்கள் இமைக்க மறந்தன. என்னைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்தாள் அவள்.

‘அத்தான் செளக்கியமாக இருக்கிறீர்களா?’ என் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டாள். ஒரே விநாடிதான். அவள் உருவை மறந்து, உள்ளத்தைக் கல்லாக்கிக் கொண்டேன்.

‘ஷட் அப்ஸ.நான்சென்ஸ்? உண்மையைச் சொல். நீ யார்? எத்தனை நாளாக இருக்கிறாய் நீ?’

அந்தப் பெண்ணின் கண்களில் நீர் திரண்டது. தலைகுனிந்து கண்ணீர் உகுத்தாள். என் மனம் சரிந்துவிடவில்லை. மீண்டும் உறுமினேன்.

‘என்னைத் தெரியவில்லையா கோபி உங்களுக்கு? உங்களால் உயிருக்கு உயிராக நேசிக்கப்பட்ட மஞ்சுளா நான்! என்ன அப்பா இது? நீங்களாவது அவருக்குச் சொல்லக் கூடாதா? என்றாள் அவள்.

‘இல்லை, நீ வேறு யாரோ! என் மஞ்சுளா இறந்து விட்டாள். என் மாமாவை ஏமாற்ற வந்தவள் நீஸ’



 
 

அவள் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. நானும் மேற்கொண்டு அவளிடம் பேசாமல் மாமாவுடன் மாடிக்குச் சென்றேன். எனக்காக அங்கே அறை ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. நெடு நேர ஆலோசனைக்குப் பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

‘மாமா முதலில் நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்று தான். எனக்கு அந்தப் பெண்ணிடம் நம்பிக்கை இல்லை. பேசாமல் போலீசுக்குத் தகவல் தெரிவிக்க வேண்டியதுதான்.’

‘சரி கோபி உன் இஷ்டம்..’

மறுநாள் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் புறப்படுவதற்காக உடைகள் தரித்துக் கொண்டேன். கண்ணாடி முன்னால் நின்று தலைவாரிக் கொண்டிருக்கும்போது அவள் உருவம் தெரிந்தது. புள்ளி மான் போல் துள்ளி ஓடிவந்தால் என் அருகில்.

‘ஐயய்ய! என்ன அத்தான் இது? இவ்வளவு அசிங்கமாக இருக்கிறதே?’ என்றாள் என்னைப் பார்த்து.

‘எது அசிங்கம்?’

‘நீங்கள் முன்பெல்லாம் வலது புறம் வகிடு எடுத்து வாரிக் கொள்வீர்கள். இப்போது இடது புறம் வகிடு எடுக்கிறீர்களே? உங்கள் முகத்திற்கு இது அழகாக இல்லையே?’

திடுக்கிட்டேன் நான். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என் உருவத்தில் ஏற்பட்ட சிறு மாற்றத்தைத் தெளிவாகக் கூறிவிட்டாளே? திகைப்பு அடங்க எனக்கு வெகு நேரமாயிற்று. அப்பொழுது அவள் கண்களை மூடிக் கொண்டு அப்படியே சோபாவில் அமர்ந்தாள். வாய் மட்டும் மெதுவாக ஏதோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தது. நான் என்னுடைய ஆராய்ச்சியில் இறங்கினேன். அவள் மயக்கத்தில் இருந்தாள். அவளுடைய முணுமுணுப்பை அறிவதற்காக சற்றுக் குனிந்து ஓசையைக் கேட்டேன். ஒன்றும் புரியவில்லை. அவளுடைய தலையில் மூளைப்பகுதிக்கு நேரகா ஒரு வடு தெரிந்தது. ‘திருவனந்தபுரம் கல்லூரியில் மாடியிலிருந்து கீழே விழுந்ததால் ஏற்பட்ட அடியா அது?’ என்று நினைத்தேன். முற் பிறவியின் நினைவு வந்தவர்களை ஆராயும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் நான் இவளையும் ஆராய்ந்தேன். நுண்ணிய டேப் ரிகார்டர் மூலம் அவளுடைய முணுமுணுப்புகளைப்பதிவு செய்தேன். இதயத் துடிப்பு, உடல் உஷ்ணம், இப்படி அனைத்தையும் ஆராய்ந்து கொண்டேன். இவைகளை யுனிவர்சிடிக்கு அனுப்பி அங்கு ஆராய ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். இத்தனை விஷயங்களையும் மீறி அவள் மீது ஏதோ சந்தேகம் ஏற்படத்தான் செய்தது. அதன் விளைவு?

போலீஸ் இலாகாவினரின் விசாரணையும் முடிந்தது. அவளுடைய பெற்றோரையும் போலீஸ் விசாரித்தது. முடிவில் அவர்கள் என்னிடம் மட்டும் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்.

‘மிஸ்டர் கோபிநாத். எங்களுக்கும் சந்தேகமாகத்தான் இருக்கிறது. நீங்கள் ஏற்றிருக்கும் பணியைச் செய்யுங்கள். நாங்கள் எங்கள் பணியைச் செய்கிறோம். அந்தப் பெண்ணையும் அவளுடைய பெற்றோரையும் நீங்கள் கண்காணியுங்கள். நாங்கள் உதவுகிறோம். குறிப்பாக, பெண்ணிடம் ஜாக்கிரதையாக இருங்கள். பெற்றோரின் நடமாட்டத்தை நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம். பம்பாயில் இப்படி ஒரு கொள்ளைக் கூட்டம் இருந்ததாம். எப்பொழுது உங்களுக்கு அவள் மேல் சந்தேகம் வருகிறதோ அப்போது உடனே ஃபோன் செய்யுங்கள்.’

அன்று மாலை, ‘அத்தான்! கடற்கரைக்குப் போகலாம். வருகிறீர்களா?’ என்று என்னைக் கேட்டாள் அவள்.

கடற்கரை என்றதும் பழைய நினைவு ஒன்று எனக்கு வந்தது. மனத்தில் அவற்றை நினைத்துக் கொண்டே அவளுடன் புறப்பட்டேன். கடற்கரையின் காற்றும் மனோகரமான சூழ்நிலையும் என்னை ஆட்கொண்டது. அவளுடைய கரங்களைப் பற்றினேன். செம்மை படர்ந்தது அவள் வதனத்தில்.

‘நாம் பல வருடங்களுக்குப் முன்பு இதே இடத்தில்-இதே இனிய நினைவுகளுடன் நம் எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசியது நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?’

‘ஓ! அதை என்னால் மறந்து விட முடியுமா அத்தான்? நான் பள்ளியிலும் நீங்கள் கல்லூரியிலும் படித்த நாட்களை நினைத்துப் பார்த்தால்..அப்பப்பாஸகல்லூரியிலிருந்து என் பள்ளிக்கு வந்து, என்னை அழைத்துக் கொண்டு கடற்கரையில் பேசிய பேச்சுக்களெல்லாம் இன்னும் என் செவிகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

என் உடலில் மின்சாரம் பாய்ந்தது. பழைய நினைவுகளை எத்தனை ஒழுங்காகச் சொல்கிறாள் இவள்? உண்மையில் இவள் முற் பிறவியின் வாசனை தெரிந்தவள் தானோ?

‘ஒரு நாள் நானும் நீயும் கடற்கரைக்கு வந்தபோது ஒரு முறை நீ அலைகளால் அடிக்கப்பட்டுச் சென்றாய்? நான் உன்னைக் காப்பாற்றினேனே, அது நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?’

கலகலவென்று சிரித்தாள் அவள்.

‘சரியான மறதிக்காரர் நீங்கள் அத்தான். கதையைத் தலைகீழாக மாற்றிவிட்டீர்களே..உங்களைத்தான் அலை அடித்துச் சென்றது. நான் போட்ட கூச்சலில் சில செம்படவர்கள் ஓடி வந்து உங்களைக் காப்பாற்றவில்லையா?’

என்னால் ஒன்றும் பேசமுடியவில்லை. அவள் சொற்களில் தான் எத்தனை உறுதி? நடந்தவற்றைச் சிறிதும் பிசகாமல் ஒழுங்காகச் சொல்கிறாளே? தீவிர சிந்தனைகளுடன் வீட்டுக்குத் திரும்பினேன்.

அன்று இரவு- பத்து மணிக்கு மேல் இருக்கும். என் அறையில் அமர்ந்து சில நுண்ணிய விஷயங்களைப் பழைய நோட்ஸ்களிலிருந்து குறிப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். கேரளத்தில் ஒரு இளைஞனுக்கும், குவைத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கும் ஏற்பட்ட முற் பிறவி நினைவுகளின் பரிசோதனை ரிகார்டுகளுடன் இணைத்துச் சரிபார்த்தேன். அதற்குச் சரியான கோணத்திலேயே மஞ்சுளாவும் இருந்தாள். அவளைப் பற்றிய முடிவுதான் என்னை வதைத்துக் கொண்டிருந்தது. அவளிடம் நான் கல் மனத்தினனாகப் பழகினேன். அவளுடைய உள்ளத்தை எப்படி எல்லாம் புண்படுத்தி விட்டேன்? அவளைப் பார்த்த உடனே என் மன்னிப்பைத் தெரிவித்துக் கொள்ளாததற்காக எழுந்தேன். மெதுவாக மாடிப்படியின் வழியாக இறங்கி அவளுடைய அறையை அடைந்தேன். அங்கே அவளைக் காணவில்லை.

‘இந்நேரத்தில் எங்கே போயிருப்பாள்!’ என்று அலை மோதும் எண்ணத்துடன் ஒவ்வொரு இடமாக அவளைத் தேடினேன். மாமா சுகமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். ‘எங்கே இவள்?’ கேள்விக் குறி பெரிதாயிற்று-மறுபடியும் சந்தேகம் வந்தது. கால்கள் ‘அந்த’ அறையை நோக்கி நடந்தான்.

‘நான் சந்தேகப்பட்ட மாதிரியே நடந்துவிட்டது. மாமாவின் பணம், பொருள் இருக்கும் அறையில் அவள் டார்ச் விளக்கின் உதவியில் எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தாள். படாரென்று அந்த அறைக் கதவை இழுத்து வெளியே கொக்கி மாட்டினேன்.

ஃபோனில் பேசினேன். வாசலில் ஜீப் வந்தது. இன்ஸ்பெக்டர் இறங்கி வந்தார்.

‘இன்ஸ்பெக்டர்! என் சந்தேகம் உறுதியாகிவிட்டது. முதலில் நான் நினைத்த மாதிரியே அந்தப் பெண் சந்தேகத்துக்க்கு உரியவள். என் மாமா தன் மகளிடம் உயிரையே வைத்திருந்தார் என்பதை எப்படியோ அவளும் அவள் கூட்டத்தாரும் தெரிந்து கொண்டு, இப்படி ஒரு வேடம் போட்டுக் கொள்ளையடிக்கத் தயாராயிருக்கிறார்கள். கையும் களவுமாய்ப் பிடிபட்டுவிட்டாள்.’

‘தாங்க்யூஸ’ என்றார் அவர்.

அறைக் கதவைத் திறந்தேன்.

உள்ளே அவள் சிரித்துக் கொண்டே நின்றிருந்தாள்.

இன்ஸ்பெக்டரின் சிம்மக்குரல் நடுநடுங்க வைத்தது. ‘ஏய்! என்ன எடுத்தாய் இங்கிருந்து?’

அவள் இன்னும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இன்ஸ்பெக்டரின் கையிலிருந்த பிரம்பு ஓங்கியது!

‘மன்னித்துவிடுங்கள் இன்ஸ்பெக்டர்ஸஇதோ இவை தாம் கிடைத்தன. மற்றாஇகளை எடுக்கு முன்பு நீங்களே வந்துவிட்டீர்கள்!’

அவள் காட்டிய திசையில் சில நோட்டுப் புத்தகங்களும், ஃபைல்களும் இருந்தன. இன்ஸ்பெக்டர் அவைகளை எடுத்துப் பார்த்து, படித்தவுடன் என்னிடம் காட்டினார்.

நான் அவைகளை நோட்டம் விட்டேன். என் முகம் இருண்டது. அந்த அறைக்குள் ஒரு ரகசிய அறையையும் அவள் காட்டினாள். என் திகைப்பு அதிகமாகியது.

பாளம், பாளமாக தங்கக் கட்டிகள் –

கற்றை கற்றையாக நூறு ரூபாய் நோட்டுகள் –

கள்ளக் கணக்கு காட்டும் ஃபைல்கள்- இத்தனையும் கிடந்தன அந்த ரகசிய அறையில்!

இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்த்தேன். சிரித்தார் அவர்.

‘எக்ஸ்க்யூஸ் மீ மிஸ்டர் கோபிநாத். உங்களுக்கு நிறைய தொந்தரவு கொடுத்து விட்டேன். போலீஸ் இலாகாவுடன் நீங்களும் நிரம்ப உதவியிருக்கிறீர்கள். உங்கள் மாமா இருக்கிறாரே – மிஸ்டர் பானுமூர்த்தி, அவரைப் பற்றி நீண்ட நாட்களாகவே எங்களுக்குச் சந்தேகம் உண்டு. ஆனால் மிகப் பிரபலமான பெரிய மனிதரை வெறும் சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்வது சரியல்ல என்று இப்படிப்பட்ட விஷப் பரீட்சையில் இறங்கினோம். அயல்நாட்டுக்குத் தங்கம், வைரம் கடத்தும் கோஷ்டியில் இவர் ஒரு புள்ளி. தன் கம்பெனிகளின் கணக்கைச் சரிக்கட்டுவதில்லை என இன்கம் டாக்ஸ் இலாகா வேறு புகார் செய்திருக்கிறது.

‘இத்தனை விஷயங்கள் போலிஸாருக்குத் தெரிந்தும் எங்களால் ஏதும் செய்ய இயலவில்லை. காரணம் ஆதாரம் வேண்டுமே? அதற்காகத் துப்பறியும் இலாகாவினர் உதவினர். மிஸ்டர் பானுமூர்திக்கு மஞ்சுளா என்று ஒரு மகள் இருந்தாள் என்பதும் அவள் மீது அவர் உயிரையே வைத்திருந்தார் என்பதும் எங்களுக்குத் தெரிய வந்தது. சமீப சில நாட்களில் பத்திரிகைகளில் முற்பிறவி நினைவுகளைச் சொல்லும் சில பிறவிகளைப் பற்றி நாங்கள் கண்டோம். உடனே எங்கள் இலாகா சரிவர செயல்படத் தொடங்கியது. இறந்து போன மஞ்சுளாவைப் பற்றிய தகவல்களைத் தெரிந்து கொண்டு வேலையில் இறங்கினோம். போலீஸ் இலாகாவைச் சேர்ந்த பெண்கள் அதற்கு உதவினர். மிஸ்டர் பானுமூர்த்திக்கு நீங்கள் உறவினர் என எங்களுக்குத் தெரியாது.பாவம்ஸ நீங்கள் புனிதமான ஒரு சர்வதேசப் பணியில் இறங்கியிருக்கிறீர்கள். அதைச் சிறுமைப்படுத்தும் விதத்தில் நாங்கள் இறங்கவில்லை. பானுமூர்த்தியைப் பற்றி முழுமையாக தெரிந்துகொள்ள ‘பாரா சைக்காலஜி’ விஷயம் தான் எங்களுக்குக் கை கொடுத்தது. பானுமூர்த்தியின் இறந்து போன மகளாக நடித்து, அவரோடு நன்றாகப் பேசி பழகி, ரகசியங்களைத் தெரிந்து கொண்டாள் எங்கள் இலாகாவின் பெண். ரகசிய அறையைக் கண்டு பிடித்ததுதான் மிகவும் சிரமமான காரியம். இறந்து போன பெண் உயிரோடு இருந்த போது என்னென்ன சம்பவங்கள் நடந்ததோ அவைகளை ஒழுங்காகச் சொல்லிக் கொடுத்து, சொந்தக்காரர்களை எடுத்துக் காட்டி உதவியவர் இந்த வீட்டில் பல்லாண்டுகளாய் பணி புரியும் சமையற்காரர் சாம்பு! பழைய நினைவுகளை சரியாக இவள் சொல்லக் காரணமானவரே சாம்புதான்! பாவம் மிஸ்டர் பானுமூர்த்தி ஏமாந்துவிட்டார்ஸ.’

என்னிடம் கை குலுக்கி விடைபெற்றுக்கொண்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.

‘ஸாரி உங்களுக்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்..’ என்னிடம் சொல்லிய பிறகு கரம் கூப்பினாள் அவள் – அவள் தான் மறுபடியும் ‘மஞ்சுளாவாகப் பிறந்தவள்’.

வாசலில் ஜீப் மாமாவைச் சுமந்து கொண்டு புறப்பட்டது
 



Share this:

india

india

danmark

india

danmark

india

india

இன்றைய விளம்பரம் INDIA

இன்றைய விளம்பரம் SRI LANKA

இன்றைய விளம்பரம் INDIA

இன்றைய விளம்பரம் டென்மார்க்

Hajj Packages 2020

NEAR REJSE. DK 2020

.

india

Tamilnews.cc-facebook

HOLY LAND //2019-20

HolylandTour Package 2019/20 cont/ 0091 9884849794

Umrah 2018-2019

NAER CAR RENTAL SERVICES

Andaman Package

side

Temple Tours

Forex 9884849794

marana arvithal

© tamilnews.cc. All right reserved
mus escort bayan
ordu escort bayan
siirt escort bayan
tunceli escort bayan
bayburt escort bayan
sirnak escort bayan
ardahan escort bayan
igdir escort bayan
kilis escort bayan
osmaniye escort bayan
van escort
balikesir escort
kibris escort
escort
antalya escort
antalya escort
antalya escort
bursa escort
konya escort
afyon escort
Design and development by: Gatedon Technologies