உறவைத் தேடும் உயிர் - 12

28 Dec,2013
 



தேடல் - 12

TKS.Tmilnanbargal.
பதிந்தவர் Sivaji dhasan
 

மெமோரியல் உலகின் அதிசயங்களும் அங்கு நிலவும் மாயாஜால நிகழ்வுகளும் வசந்தனின் உள்ளத்தில் பயத்தையும் கிளர்ச்சியையும் ஒரு சேர உண்டு பண்ணின. எத்துணை பிரம்மாண்டம் ! என்று வாய் பிளந்த அவன், சில அழுகைக் குரல்களையும் சிரிப்புக் குரல்களையும் கேட்டு லேசாக நடுங்கிப்போனான். அவை எங்கே இருந்து வருகின்றன? என்று அங்கும் இங்கும் ஓடியபடி ஆராய்ந்தான். அவனுக்குப் பிடிபடவில்லை. ஒவ்வொரு நொடியும் வித்தியாசமாகவும் விசித்திரமாகவும் இவ்வுலகம் கடந்து போகிறதே ! என்று எண்ணியபடி, மலரின் மீது நடப்பதைப் போன்று மெதுவே நடக்கத் துவங்கினான்.

 

தண்ணீர்க் கதவுகளின் ஒலி இன்னிசையாகக் காதினுள் நுழைய, அவனது எண்ணங்கள் மத்தளங்களாக ஒலித்து சுதி சேர்த்துப் பேரழகை கண்களால் கவர்ந்துகொண்டிருந்தது. லேசான அழுகுரல் மீண்டும் அவன் செவியில் நுழைய, எங்கே என்று மீண்டும் அவன் திரும்ப, ஓஓ... வென்று கத்தியபடி விழும் ஜலக் கதவுகளின் பின்னே அழுகுரல் கேட்கிறது என்று தெரிந்துகொண்டான்.

 

என்னவென்று தெரிந்துகொள்ளலாம் என்ற ஆவலோடு அந்த ஜலக் கதவினை நெருங்கினான் வசந்தன். அதை நெருங்க நெருங்க ஏதோ ஒரு சக்தி அவனை நெருங்க விடாமல் தடுத்தது. அவனது உடலைக் கயிறால் சுற்றி இறுக்கியதாய் அவனுக்குத் தோன்றியது. அருவியின் துளி அமிலத் துளியாய் அவன் முகத்தில் விழுந்து சுட்டெரித்தது.

 

அங்கிருந்து தப்பிவிடலாம் என்று எண்ணிய அவனை, ஒரு குரல் தடுத்து, "உள்ளே வா !" என்று அழைத்தது. ஷோபனாவின் குரல் தான் அது. அவள் உள்ளே என்ன செய்கிறாள்? என்று எண்ணிய அவன், சில அடிகள் பின்னே வைத்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சினை விட்டெறிந்தபடி உள்ளே எப்படிச் செல்வதென்று சிந்தித்தான்.

 

யார் தடுக்கிறார்கள்? என்று ஜலத் திரையை உற்று நோக்கினான். ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்து, அதிர்ச்சி அலைகளில் மூழ்கினான். திரையின் நடுவே தண்ணீர் தேவதை போன்று ஓர் உருவம் அசைந்தாடுவது அவனுக்குப் புலப்பட்டது. அவள் தண்ணீராலேயே தீட்டப்பட்ட ஓவியம் போலவே இருந்தாள். அவளது கண்களைப் பாதுகாக்கும் இமைகள் தண்ணீர் முத்துக்களைச் சிந்தியபடி அவனையே நோக்கியபடி இருந்தன.

 

அவன் எண்ணங்கள் உள்ளே நுழையும் வாய்ப்பைத் தேடியபடி இருந்தன. அங்கேயே காத்திருந்தான். ஒரு நாழிகை கடந்த பின் தண்ணீர் தேவதை தண்ணீரில் மூழ்கினாள். எங்கே போனாள்? என்று தண்ணீரின் அடியில் நோக்கினான். அவள் பளிங்கு மீனாக மாறி எங்கோ நீந்திக்கொண்டு போனாள். இப்பொழுது உள்ளே செல்! என்று அவன் மனம் தூண்டியது. ஒன்றும் ஆகாது என்ற பாதி நம்பிக்கையோடு உள்ளே நுழைந்தான். தண்ணீரின் ஈரப்பதம் அவன் உடல் முழுதும் சில்லிட வைத்தது.

 

மெதுவே உள்ளே நுழைந்து, ஷோபனா எங்கே இருப்பாள்? என்று தேடும் பார்வையை வீசினான். மீண்டும் ஒரு பிரம்மிப்பு மனநிலைக்குள் நுழைந்துகொண்டு அந்த அறையை மலைப்பும் வியப்பும் கலந்து நோக்கினான்.

 

இதழினில் மஞ்சள் நிற ஒளியைச் சுமந்துகொண்டு காற்றில் அசைந்தாடும் தீபமாக, பறக்கும் மலர்கள் அங்கே அந்தரத்தில் மிதந்தபடியும் சில மலர்கள் கீழே விழுந்து தரை முழுதும் மோகன ஒளியை பரப்பிக்கொண்டும் அங்கே ஒரு மோகன ஜாலத்தை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தன. ஆங்காங்கே வெண்ணிறக்கதிர்களை உமிழ்ந்துகொண்டு வான் மேகங்கள் கீழே படர்ந்திருந்தன. அதன் மேல் பாதங்களை வைக்கும் போது, பஞ்சின் மேல் நடப்பதைப் போன்று இதமாக இருந்தது அவனுக்கு.

 

ஷோபனா எங்கே? என்று தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தான் அந்த அறையில். லேசான தூறல் அங்கே தூறத் துவங்கியது. தன் கைகளை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு நடந்தான். ஒதுங்க இடம் இல்லாததால் மழை நீரில் தன் உடலை நனைத்தபடி வந்துகொண்டிருந்த அவனை ஒரு தோட்டம் வரவேற்றது. பெரிய பெரிய மரங்கள் அவனை மழையில் இருந்து காப்பாற்ற முன்வந்ததைப் போன்று அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தன.

 

நீல நிறத்தில் ஜகஜோதியாக இருந்தது அந்தத் தோட்டம். அதில் ஒரு மரத்தினடியில் சென்று நின்றுகொண்டான் வசந்தன். அவன் ஒதுங்கிய இடத்தில் வளர்ந்திருந்த மரங்கள் வித்தியாசமாய் வளர்ந்திருந்தன. பல செடி, கொடிகள் ஒன்றோடொன்று பின்னி மேலே காளான் குடை போன்று விரிந்து, அதில் பழங்கள் கடல் அலையின் நிறத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.

 

சற்று தூரத்தில் ஷோபனாவின் கொஞ்சும் குரல் மீண்டும் கேட்டு, மழையைப் பொருட்படுத்தாமல் குரல் வந்த திசையில் சென்றான். சில மணித் துளிகளில் ஷோபனாவைக் கண்டுகொண்டான். அவள் எதைப் பார்த்து அப்படி ரசிக்கிறாள்? அவளின் முன்னே என்ன அது? தீச்சுடராய் ஓர் ஒளி வருகிறதே! என்ன அது? என்று சற்று முன்னால் நடந்து சென்று என்னவென்று பார்த்தான்.

 

ஓர் உருண்டையான பொருள் அவளின் முன்னே தொங்கிக்கொண்டிருதது. அது ஒளியை உமிழ்ந்தபடி பூமியில் நடக்கும் ஓர் நிகழ்வை அவளுக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

 

ஒரு கணவன் மனைவி கடும் சீற்றத்தோடு சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். வாய்ச் சொற்கள் மாறி மாறிப் பறந்தன. இனி உன்னுடன் வாழ மாட்டேன்! என்று அந்தப் பெண் கத்தினாள். கணவனும் தன் கோபத்தைக் காட்ட கோபமாக ஒரு பொருளைத் தூக்கி உடைத்தான்.

 

களேபரமாக நடந்துகொண்டிருந்த அந்த நிகழ்ச்சியை, ஷோபனா மிகவும் ரசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

இதையா ரசிக்கிறாள்? என்ன பெண் இவள்? ஒரு குடும்பம் பிரியப் போவதை மகிழ்ச்சியாக ரசிக்கிறாளே? என்று வெறுப்பான எண்ணங்களை மனதினுள் மூட்டினான், வசந்தன். சரி, என்ன தான் நடக்கிறது? என்று பாப்போம் என்று மீண்டும் பூலோக நிகழ்வைக் காட்டும் திரையை நோக்கினான்.

 

சண்டை முடிந்து கணவன் வேலைக்குச் சென்றுவிடுகிறான். மனைவி மெத்தையில் அமர்ந்து முகத்தை இரு கைகளால் மூடிக்கொண்டு அழுகிறாள். ஏன் தான் இவரைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டேனோ? என்று தன்னையே சபிக்கிறாள்.

 

அதையும் ஷோபனா சிரித்த முகத்தோடு ரசித்தாள். வசந்தன் ஷோபனாவை விழுங்குவது போல் பார்த்துக்கொண்டே திரையையும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

 

அழுதுகொண்டிருந்த மனைவி சிறிது நேரத்தில் உறங்கிவிட்டாள்.

 

அதையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தாள் ஷோபனா. வசந்தனுக்குப் பொறுமை இழந்துவிட்டது. அங்கிருந்து செல்லலாம் என்று எண்ணுகையில் ஓர் அற்புதமான நிகழ்வு ஒன்று நடந்தது.

 

வானத்திலிருந்து மிதந்து வந்த ஒரு சின்னஞ் சிறிய மலர் மொட்டு நீலப் பச்சை நிறத்தில் மிளிர்ந்துகொண்டே ஷோபனாவின் கைகளில் தஞ்சம் புகுந்தது. அதைச் சிறிது நேரம் மென்மையான விழிகளில் நோக்கிய அவள், அதனைத் திரையைப் பார்த்தபடி நீட்டினாள். அவளின் கையிலிருந்த ஒளி திரையை நோக்கிச் சென்று, படுத்திருந்த அந்தப் பெண்மணியின் வயிற்றில் சென்று மறைந்தது.

 

என்ன நடக்கிறது? என்று குழம்பினான் வசந்தன்.

 

வயிற்றினுள் சென்ற அந்த ஒளி, ஒரு கருவாக உருப்பெற்றது. அப்பெண்ணின் குருதியில் கலந்து அந்தக் கரு அமைதியாக படுத்துக்கொண்டதை ஷோபனாவும் வசந்தனும் நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். வசந்தன் தன்னையறியாமல் ஷோபனாவின் அருகில் சென்றான். கருவையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

 

"அழகாக இருக்கிறதல்லவா?" என்று குரல் எழுப்பினாள் ஷோபனா, கருவைப் பார்த்தபடி.

 

யாரைக் கேட்கிறாள்? என்று சுற்றி நோட்டமிட்டு, தன்னிடம் தானா? என்று எண்ணித் திரு திருவென்று விழித்தான்.

 

"உங்களிடம் தான்" என்று அவனை நோக்கினாள் ஷோபனா.

 

"நான் உங்கள் கண்ணிற்குத் தெரிகிறேனா?" என்று அதிர்ச்சியோடு வினா எழுப்பினான் வசந்தன்.

 

"நன்றாகத் தெரிகிறீர்கள்" என்று புன்முறுவினாள் ஷோபனா.

 

"ஆனால்,.. நான்..." என்று கூறியபடி மாயப்பதக்கத்தை அவளிடம் காட்டினான் வசந்தன்.

 

"இந்த அறையில் எந்த மாயமும் பலிக்காது"

 

"மன்னிக்கவும்! நான் உங்களைப் பின்தொடரவில்லை. எதேச்சையாகத் தான் வந்தேன். வந்த இடத்தில் ஒரு பெண் கருவுற்றதை நோக்கினேன். மெய் சிலிர்த்தேன்" என்றான், வசந்தன்.

 

ஏந்திழலான ஷோபனா அவன் கண்களை ஊடுருவினாள்.

 

வசந்தன் லேசான குற்றஉணர்ச்சியோடு தலையைத் தாழ்த்தினான்.

 

"மழைக் கன்னி உங்களைத் தாக்கினாளா?" என்றாள்.

 

யாரைச் சொல்கிறாள்? என்று முதலில் விழித்த வசந்தன், தன்னை உள்ளே போக அனுமதிக்காத தண்ணீர் தேவதையைத் தான் சொல்கிறாள் என்று நொடிப்பொழுதில் யூகித்தான்.

 

"அப்படி ஒன்றும் இல்லை"

 

"நான் தான் உங்களைத் தாக்க வேண்டாம் என்று சொன்னேன், உங்களிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கவேண்டும் என்று"

 

"இங்கு வந்ததிலிருந்து பதில் தெரியாத பல கேள்விகள் என்னைத் தினமும் கொல்கின்றன. இதில், இன்னொரு கேள்வியா?"

 

அவள் மெளனமாக முன்னே நடந்து சென்றாள். அவளின் அஞ்சன விழிகளும் மலர்ப் படுக்கையான உதடுகளும் எதையோ கேட்கத் துடித்தன என்பதைத் தெரிந்துகொண்ட வசந்தன், அவள் பின்னே சென்றான்.

 

"மெமோரியல் உலகம் எப்படி உங்கள் கண்ணிற்குப் புலப்பட்டது?" என்றாள் மெல்லிய குரலில், சிறிது அதிர்ச்சியைக் கலந்து.

 

"எனக்கே தெரியவில்லை. என் நண்பன் ராஜீவ் கூட யார் கண்களுக்கும் புலப்படாத மர்மம் என்று கூறினான்"

 

அவள் சிந்தனையாய் தலையசைத்தாள். அவளின் சிந்தனை ஓட்டம் வேகமாக ஓடியது. அவள் என்ன எண்ணுகிறாள்? என்று வசந்தனால் யூகிக்க முடியவில்லை. அதனால் பேச்சை மாற்ற எண்ணினான்.

 

"நாம் திரையில் கண்ட கணவன் மனைவி சண்டையிடுவதைப் பார்த்து ரசித்தீர்களே. அவர்கள் பிரிவதில் உங்களுக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சியா?"

 

"நான் அவர்களின் சண்டையை எண்ணிச் சிரிக்கவில்லை. அவர்களின் அறியாமையை எண்ணிச் சிரித்தேன். பிரிய வேண்டும் என்று எண்ணியவர்களை அந்தக் கரு ஒன்று சேர்த்து சந்தோஷ உலகினுள் அவர்களை அழைத்துச் செல்லும்"

 

அப்பொழுது தான் புரிந்தது வசந்தனுக்கு, தான் அவளைத் தவறாக எண்ணிக்கொண்டோமே என்று. தன்னையே மனதினுள் கடிந்துகொண்ட அவன் மௌனமாய் நடையைத் தொடர்ந்தான். வழியில் செடியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கருநிறப் பழத்தைப் பறித்து அவனிடம் நீட்டினாள்.

 

"இதை வாயில் போட்டுக்கொள்ளுங்கள். யார் கண்களுக்கும் புலப்படமாட்டீர்கள். நீங்கள் விரைவில் வெளியேற வேண்டும். இல்லையேல் ஆபத்து"

 

அவள் பொய்யாக எச்சரிக்கிறாள் என்று எண்ணிக்கொண்ட வசந்தன், "சிறிது நேரம் உங்களோடு இவ்விடத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டுச் செல்கிறேனே?" என்று சிரித்த முகத்தோடு கூறினான்.

 

ஷோபனா அவனை உற்றுநோக்கி நடையைத் தொடர்ந்தாள். அப்பார்வையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் ஒளிந்திருந்தன. அந்த அறையை விட்டு வேறு அறைக்குச் சென்றனர். அந்த அறை முழுதும் வெண்ணிற மேகங்களால் நிரம்பியிருந்தது. அதில் முத்துக்களாய் நட்சத்திரங்கள் மின்னின. ஒரு சிறு பாலம் தென்பட்டது. அப்பாலத்தில் நடந்து சென்றனர், வசந்தனும் ஷோபனாவும்.

 

வசந்தனின் எண்ணங்கள் ஷோபனாவின் மீதே படிந்திருந்தன. ஏன் காரணமே இல்லாமல் இவளைத் தேடிச்செல்கிறேன் என்று எண்ணினான். இவள் மேலுள்ள இனம் புரியா ஏதோ ஓர் உணர்வு தான் காரணம். நிச்சயம் அது காதல் அல்ல என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

 

பாலம் நீண்டுகொண்டே போனது. தூரத்தில் ஒரு பெரிய பாறை அந்தரத்தில் நிற்க, அப்பாறையின் மீது ஒரு மாளிகை எழும்பி இருந்தது. மிதமிஞ்சிய பிரம்மிப்பை கண்களில் படரவிட்ட வசந்தன்  இன்னும் எத்துணை மர்மங்களில் நான் தத்தளிக்கப் போகின்றேனோ? என்று எண்ணிக்கொண்டான். சரியாக ஒரு நாழிகையில் அம்மாளிகையினுள் சென்றனர். பல அறைகள் குழுமியிருந்த மாளிகையில் உள்ள ஒரு அறையினுள் பிரவேசித்தார்கள்.

 

சுற்றியெங்கும் பனி படர்ந்திருந்த அவ்வறையினுள் நீண்ட ஒரு வெளிச்சம் விண்ணைத் தாண்டி சென்றுகொண்டிருந்தது. அதன் அடியில் ஒரு வயதான பெண்மணி குளிர் உள்ளே நுழைய முடியா ஆடையை உடுத்திக்கொண்டிருந்தார். அவர்களின் அருகில் சென்று ஷோபனா நின்றாள். அவள் பின்னே வசந்தனும் நின்றான்.

 

ஷோபனாவைப் பார்த்து வயதான பெண்மணி, சிறு புன்முறுவலை உதிர்த்துவிட்டு வெளிச்சத்தை நோக்கினார். அவ்வொளி கானல்நீரைப் போல் தெளிவில்லாமல் ஒரு நிகழ்வைக் காட்டியது. அக்காட்சியைக் கண்டதும், வசந்தனின் உடல் உறைந்துவிடும் அளவிற்கு மாறியது.

 

அவன் கண்ட காட்சியில், மருத்துவமனையில் இளவயதுப் பெண் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் மேலே எதையோ நோக்கியபடி சீரற்ற மூச்சு நாசி வழியே வந்தபடியும், அவளின் உடலில் மெல்ல மரணம் படர்வதை அவள் உணர்ந்துவிட்டதைப் போன்றும் அவள் துடித்தாள். அவளின் வாய் குழறியது. அவளது நெஞ்சு லேசாகத் துடித்தது. சில நிமிடங்களில் அவள் இறந்து போனாள். அவளின் உயிர் ஒளி அவளின் உடலை விட்டுப் பறந்து சென்றது.

 

அவற்றையெல்லாம் பார்த்த வசந்தனுக்கு மயக்கமே வந்துவிட்டது. கண்ணில் நீர் பூத்தது. சிந்திய கண்ணீரோடு அவன் ஷோபனாவை நோக்கினான். அவளது விழிகளில் சாந்தம் நிலவியது. இதழில் அதே புன்னகை.

 

இவ்வாறு நடந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில், சுயம்பு முகுந்தனின் அறையினுள் வேகமாக நுழைந்தார்.

 

"அரசே ! அரசே!" என்றார் பதற்றத்துடன்.

 

"என்ன சுயம்பு, ஏன் இந்த அவசரம்?

 

"நம் மெமோரியல் உலகில் புதியவன் ஒருவன் நுழைந்துவிட்டான்"

 

"என்ன சொல்கிறீர்? யாரது?" என்று பொங்கி எழுந்தார் முகுந்தன்.

 

"தெரியவில்லை மன்னா. ஆனால், புதியவன் இங்கே உலாவுவது மட்டும் நிஜம்"

 

மன்னர் முகிலன்  கண்களை மூடி எதையோ முணுமுணுத்தார். நெருப்பினாலான ஒரு கொடிய மிருகம் மெமோரியல் உலகினுள் பறந்து சென்றது.

 

நெருப்பு மிருகம் வருவதைத் தெரிந்துகொண்ட ஷோபனாவின் முகம் கலவரமானது. வசந்தனை நோக்கி, 'சீக்கிரம் செல்! ஆபத்து' என்பதைப் போன்று நெருப்பு மிருகத்தின் பிம்பத்தை உள்ளங்கையில் வரவழைத்து எச்சரிக்கையை. 'சீக்கிரம் கிளம்பு' என்று அவசர சமிக்ஞை கொடுத்தாள்.

 

புரிந்துகொண்ட வசந்தன் அங்கிருந்து ஓடினான். மெமோரியல் உலகில் நெருப்பு மிருகம் தனது இறக்கைகளை விரித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்ததைக் கண்டு, மெமோரியல் உலக வேலையாட்கள் அலறியபடி ஓடினர். நெருப்பு மிருகம் அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் வசந்தனை நோக்கிப் பறந்து சென்றது. வசந்தன் பாலத்தைக் கடந்து உள்ளே வந்த சமயத்தில் கடும் அனல் அவன் உடலைத் தழுவியது. என்ன இது? குளிரான பிரதேசத்தில் அனலால் உடல் சுடுகிறதே? என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் சமயத்தில் பெரும் அலறல் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்டான்.

நெருப்பு மிருகத்தின் அலறல் சத்தம் தான் அது. அது அவனை நோக்கிப் பறந்து வந்தது. என்ன செய்வதென்று அறியாமல் சிலையாகிப்போனான் வசந்தன்.

 

நெருப்பு மிருகம் அவனை விழுங்க விரைந்த நிலையில், தேவதையான ஒரு பெண் அங்கே தோன்றினாள். அவள் நீல நிறத்தில் அங்கி போன்ற ஆடையை அணிந்திருந்தாள். அந்த ஆடையின் ஒரு பகுதியால் தன் பின்னந்தலையை முக்காடிட்டு மறைத்திருந்தா. அதைத் தாண்டி அவளின் குழல்கள் வெளியே படர்ந்து அழகு கூட்டியது. தெளிவான நீரைப் போன்ற இரு விழிகள். மஞ்சள் நிற மேனியும் வதனமும் உடையவள்.

 

அவள் ஒரு அடி முன்னே எடுத்து வைக்க வைக்க நெருப்பு மிருகம் பின்னே சென்றது. பிறகு,  அவள் தன் கையில் வைத்திருந்த குடுவை போன்ற ஒரு விளக்கினைத் திறந்தாள். அதிலிருந்து ஓர் உருவம் வெளி வந்து அவளைப் பார்த்தது. அவ்வுருவம் ஒளி அலைகளால் வார்த்தெடுக்கப்பட்ட சிறு உயிர் போல இருந்தது. அந்த உருவத்தை நெருப்பு மிருகத்தின் மீது ஏவினாள். அந்த உருவம் தன் ஒளி அலைகளை நெருப்பு மிருகத்தின் மீது பாய்ச்சி அதைப் பயமுறுத்தி விரட்டியடித்தது. இறுதியில் பேரொலியை எழுப்பியபடி பறந்து சென்றது.

 

ஏன் நம்மைத் தாக்காமல் மிருகம் பறந்து சென்றது? என்று புரியாமல் தடுமாறிய வசந்தன், பின்னால் இருந்த ஏந்திழையை நோக்கினான். அவளின் இளநகை அவனைக் கவர்ந்தது. பேச்சில்லாமல் நின்றான் வசந்தன்.

 

"பயப்படாதீர்கள்! அது உங்களை ஒன்றும் செய்யாது"

 

ஆயினும், அவன் பேசவில்லை. அவள் அழகிலே லயித்துப் போயிருந்தான். அவள் விழிகளின் ஓரம் துளிர் இலை போல் வண்ணம் தீட்டியிருந்ததை அவன் ரசித்தான். அவள், அவனின் முன்னே வந்து நின்றாள்.

 

வசந்தன், நிம்மதி மூச்சை நாசியின் வழியே விட்டெறிந்து, "காப்பாற்றியதற்கு நன்றி" என்றான்.

 

"நன்றி வேண்டாம். வாருங்கள். உங்களை நான் வெளியில் கொண்டுசென்று விடுகிறேன்" என்று கூறியபடி முன்னே நடந்தாள். அவளின் பின்னே மாயவலையில் கட்டுண்டதைப் போல் வசந்தன் சென்றான்.

 

வேலையாட்கள் நெருப்பு மிருகத்தால் ஏற்பட்ட சேதங்களைச் சரிசெய்துகொண்டிருந்தார்கள்.  அவர்கள் செல்வதை யாரும் கவனிக்கவில்லை. அது வசந்தனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. முன்னே செல்பவள் சாதாரணமானவள் அல்ல என்பதை மட்டும் மனது எடுத்துக் கூறியது. விரைவிலேயே சோலையைக் கடந்து மரக்கலம் இருக்கும் இடத்தை அடைந்தனர். கடல் அலைகள் சந்தோஷ அலைகளாய்க் கரையெங்கும் தழுவியபடி இருந்தது.

 

வசந்தன் அவளைப் புரியாமல் நோக்கினான். "தாங்கள் யார்?" என்று வினவினான்.

 

"ஒரு பெண்" என்று அலட்சியப் பதிலை ரசிக்கும்படி கூறினாள்.

 

"அது தெரிகிறது. என்னைக் காப்பாற்றியதற்குக் காரணமென்ன?"

 

"மனிதாபிமானம்"

 

"அதற்கு மேல் அவனுக்கு என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை"

 

"சரி, நான் வருகிறேன்" என்று வசந்தன் மரக்கலத்தில் ஏற முற்பட்ட சமயத்தில், "ஒரு நிமிடம்" என்ற அப்பெண்ணின் குரல் அவளை நோக்கி அவனைத் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்தது. என்ன என்பதைப் போல் நோக்கினான்.

 

"ஓர் உதவி!" என்றாள் புன்னகையோடு.

 

"உதவியா? என்னிடமா?"

 

"ஆமாம். உங்களால் நிச்சயமாகச் செய்யக்கூடிய உதவி தான்"

 

தன்னைக் காப்பாற்றியவள் என்று எண்ணிய வசந்தன், "என்ன செய்யவேண்டும்?" என்றான்.

 

கையடக்க சிறு பெட்டியை அவனிடம் கொடுத்தாள் அவள். முழுக்க முழுக்க வைரங்களாலான சிறு பெட்டி அது. அதை வாங்கி அவளை நோக்கினான் வசந்தன்.

 

"ஓல்ட்மனிடம் இதைக் கொடுங்கள்" என்றாள் அப்பெண்.

 

வசந்தனுக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது. "ஓல்ட்மன்னா?" என்றான் அதிர்ச்சியோடு.

 

"ஆமாம். உங்களுக்குத்தான் அவரைத் தெரியுமே? சந்தித்தீர்கள் தானே? அவரிடம் கொடுத்துவிடுங்கள். வடக்கு திசையை நோக்கி சென்றால் அவர் இருக்குமிடத்தை அடையலாம்" என்று கூறியபடி மறைந்து போனாள் அந்தப் பெண்.

 

வசந்தனுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. அவன் உத்தரவு இல்லாமலே மரக்கலம் வடக்கு திசையை நோக்கிச் செல்லத் துவங்கியது. அப்பொழுது தான் புரிந்தது வசந்தனுக்கு. அவள் தான் மரக்கலத்திற்குக் கட்டளை பிறப்பித்திருக்கிறாள் என்று.

 

குழப்பத்தோடு மரக்கலத்தில் உட்கார்ந்தபடி, கையில் பெட்டியைத் தாங்கிக்கொண்டு சென்றுகொண்டிருந்தான் வசந்தன். அவன் மரக்கலத்தில் பயணத்தை மேற்கொண்டிருந்ததை   ஓல்ட்மன் மாயக்கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்...

 

தேடல் தொடரும்...



Share this:

india

india

danmark

india

danmark

india

india

இன்றைய விளம்பரம் INDIA

இன்றைய விளம்பரம் SRI LANKA

இன்றைய விளம்பரம் INDIA

இன்றைய விளம்பரம் டென்மார்க்

Hajj Packages 2020

NEAR REJSE. DK 2020

.

india

Tamilnews.cc-facebook

HOLY LAND //2019-20

HolylandTour Package 2019/20 cont/ 0091 9884849794

Umrah 2018-2019

NAER CAR RENTAL SERVICES

Andaman Package

side

Temple Tours

Forex 9884849794

marana arvithal

© tamilnews.cc. All right reserved
mus escort bayan
ordu escort bayan
siirt escort bayan
tunceli escort bayan
bayburt escort bayan
sirnak escort bayan
ardahan escort bayan
igdir escort bayan
kilis escort bayan
osmaniye escort bayan
van escort
balikesir escort
kibris escort
escort
antalya escort
antalya escort
antalya escort
bursa escort
konya escort
afyon escort
Design and development by: Gatedon Technologies