தொழில்நுட்பம் மற்றும் மருத்துவத் துறையில் உலகம் வியக்கத்தக்க முன்னேற்றங்களை எட்டியுள்ள போதிலும், இன்றும் பெண்கள் பேசுவதற்குத் தயங்கும் ஒரு முக்கிய விஷயம் ‘மெனோபாஸ்’ (Menopause) எனப்படும் மாதவிடாய் நிறுத்தம். இந்தியாவில் பெண் குழந்தைகளின் மாதவிடாய் சுகாதாரம் குறித்து தற்போது ஓரளவு விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுள்ள நிலையில், பெண்களின் மெனோபாஸ் குறித்த உரையாடல்கள் இன்னும் மௌனமாகவே இருக்கின்றன.
இந்தியாவின் நிலை?
இந்தியாவில் பெண்கள் சராசரியாக 46 வயதில் மெனோபாஸை எட்டுகின்றனர். இது உலகளாவிய சராசரியை விடக் குறைவானது. 2026-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் இந்தியாவில் சுமார் 14 கோடி பெண்கள் இந்த நிலையை எதிர்கொள்வார்கள் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. பெண்கள் தங்களது ஆயுள்காலத்தில் சுமார் 25 முதல் 30 ஆண்டுகளை மெனோபாஸுக்குப் பிறகான காலகட்டத்திலேயே கழிக்கிறார்கள். எனவே, இக்காலகட்டத்தில் அவர்களின் ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவது நாட்டின் சமூக மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு அவசியமானது.
உடல் மற்றும் மனநல பாதிப்புகள்
மாதவிடாய் நிறுத்தத்திற்கு முந்தைய ‘ப்ரீ-மெனோபாஸ்’ மற்றும் மாதவிடாய் நின்ற காலங்களில் பெண்கள் பல்வேறு உடல் மற்றும் உள ரீதியான சிக்கல்களை அனுபவிக்கின்றனர்.
அறிகுறிகள்: திடீரென உடல் வெப்பம் அதிகரித்தல் (Hot Flashes), தூக்கமின்மை, மூட்டு வலி, மனச்சோர்வு மற்றும் அறிவாற்றல் சார்ந்த மாற்றங்கள்.
புள்ளிவிவரங்கள்: 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களிடையே மனச்சோர்வு (Depression) பாதிப்பு 21.76% ஆக உள்ளது. மாதவிடாய் நின்ற பெண்களில் 22%-க்கும் அதிகமானோர் தொடர்ச்சியான தூக்கக் கோளாறுகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.
ஆச்சரியமான மற்றும் கவலையளிக்கும் உண்மை என்னவென்றால், பாதிப்புக்குள்ளாகும் பெண்களில் 10-ல் ஒரு பங்கிற்கும் குறைவானவர்களே மருத்துவ உதவியை நாடுகின்றனர். “இவையெல்லாம் இயல்பானவைதானே, இதற்கெல்லாம் சிகிச்சை தேவையா?” என்ற சமூகக் கட்டமைப்பே இதற்குப் பெரிய தடையாக உள்ளது.
பொருளாதாரமும் சமூகச் சூழலும்
பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய மற்றும் கிராமப்புறப் பெண்கள் அதிக சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். கல்வி அறிவு இன்மை, குடும்ப முடிவுகளில் அதிகாரமின்மை மற்றும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு போன்றவை இவர்களை மேலும் பலவீனப்படுத்துகின்றன. தாங்கள் அனுபவிக்கும் வலிகளை ஒரு உடல்நலப் பாதிப்பாகக் கூடச் சமூகம் அங்கீகரிக்காதது இவர்களுக்குப் பெரிய சுமையாக அமைகிறது.
சுகாதாரக் கட்டமைப்பின் குறைபாடுகள்
இந்தியாவின் தேசிய சுகாதாரக் கட்டமைப்பு இச்சிக்கலுக்குப் போதிய தீர்வுகளை வழங்கவில்லை. தில்லி எய்ம்ஸ் (AIIMS) போன்ற சில பெரிய மருத்துவமனைகளில் மட்டும் சிறப்பு மையங்கள் உள்ளன. ஆனால், கிராமப்புறப் பெண்களுக்கு இவை எட்டாக் கனியாகவே இருக்கின்றன.
விழிப்புணர்வு: சுகாதாரத் துறை மெனோபாஸ் குறித்த வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை உருவாக்கி, அதை ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்கள் வரை கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்.
பயிற்சி: சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்கு மெனோபாஸ் குறித்த முறையான பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும்.
மருத்துவ உதவி: பெண்கள் தயக்கமின்றி மருத்துவ ஆலோசனை மற்றும் மனநலச் சிகிச்சைகளைப் பெற முன்வர வேண்டும்.
சமூக அங்கீகாரம்: மெனோபாஸ் என்பது முதுமையின் தொடக்கம் மட்டுமல்ல, அது ஆரோக்கியமான வாழ்வின் அடுத்த கட்டம் என்பதைச் சமூகம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.
குழந்தைப்பேறு முடிந்தவுடன் பெண்களின் உடல்நலம் முக்கியமற்றதாகி விடுகிறது என்ற எண்ணத்தை நாம் மாற்ற வேண்டும். 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களின் உடல்நலத்தைக் கவனிக்கத் தவறினால், அது நாட்டின் ஒட்டுமொத்த சுகாதார மற்றும் பொருளாதாரச் சரிவுக்கு வழிவகுக்கும்.
இறுதியாக: “மாதவிடாய் நிறுத்தத்தைப் பற்றி நாம் பேசத் தயங்குவதை நிறுத்துவோம். ஆரோக்கியமான வாழ்விற்குத் தேவை வெளிப்படையான உரையாடல்களே!”
