உறவைத் தேடும் உயிர் - 10

28 Dec,2013
 




தேடல் - 10
TKS.Tmilnanbargal.
பதிந்தவர் Sivaji dhasan
 

குளிரையே தனக்குப் போர்வையாக்கிக் கண்களை மூடி மயக்க நிலையில் இருந்த வசந்தனது உடல் முழுதும் வெண்பனித்துளிகள் படர்ந்து குளிர்ச்சியை அதிகப்படுத்தி அவனை வாட்டமுறச் செய்தன. அதையும் தாங்கிக்கொள்ள அவன் மனம் பழகிக்கொண்டது. கண்களைத் திறந்து பார்த்தான்.

 

சந்திரன் இல்லை; நட்சத்திரங்கள் இல்லை; எங்கும் இருள்; சிறு வெளிச்சம் கூட இல்லாமல் அவன் மனதை நடுங்கச் செய்தது. நடுங்கியபடியே கடலை நோக்கினான். தங்கமுலாம் பூசி அதில் வைரங்களைப் பூக்களாகத் தூவி வெள்ளியை அதனுடன் கலந்து ஓட விட்டால் எப்படி இருக்குமோ அப்படியிருந்தது கடல். கோர சத்தம் அவன் காதைக் கிழித்தது. அவ்வப்போது ஒரு மாபெரும் அலை எழுந்து அவனைத் தாக்க வருவதாய்த் தோன்றியது அவனுக்கு. எதிரே மாபெரும் ஒளிக்கீற்று ஒன்று விஸ்வரூபம் எடுத்து அவன் கண்களைக் கூசச் செய்தது. அவனுடைய கண்கள் ஒளிக்கீற்றைச் சந்திக்கமுடியாமல் கூசியபடியே திரையை மூடிக்கொண்டது. மூடிய இமைகள்  திறக்கவே இல்லை. அவன் மனது அமைதி அடைந்து அவனை மயக்க நிலைக்குத் தள்ளியது. தன்  நினைவுகள் தன்னை விட்டு அகன்று எங்கோ தூரத்தில் தெரிந்த ஒளியை நோக்கி பறந்து செல்வதாய்த் தோன்றியது அவனுக்கு.

 

கடல் அலைகளின் மேல் பல தீய ஆத்மாக்கள் சத்தமிட்டபடி எழுந்தன. கடலின் மஞ்சள் ஜலத்தில் தவழ்ந்தபடி வசந்தனின் அருகில் வந்து பல ஆத்மாக்கள் சூழ்ந்து வட்டமிட்டன. கோரமாக சத்தமிட்டபடி வசந்தனை நெருங்கின. அந்தக் குரல்கள் இரும்பும் பாறைகளும் ஒன்றோடொன்று மோதி மலையின் மீது உருட்டிவிட்டதைப் போலிருந்தன. வசந்தனின் கண்கள் மெல்லத் திறந்தன. அவனது இமைகளில் பனி படர்ந்திருந்ததால் திறக்கச் சிரமபட்டான். இருந்தும் திறந்து பார்த்தவன், ஆத்மாக்களின் கோரமுகத்தைக் கண்டு நொடிப்பொழுதில் கண்களை மூடினான்.

 

அப்போது ஓர் இரும்புக்குரல் அவன் காதில் விழுந்தது.

 

"வசந்தா ! இன்னுமா தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறாய்? உனக்கு வேலை கொடுத்து நான் வீடில்லாமல் நடுத்தெருவில் நின்றுவிடுவேன் போலிருக்கிறதே" என்று புலம்பியது அந்தக் குரல்.

 

வசந்தன் மெல்ல இமைகளைத் திறந்தான். அவனுக்கு முதுகு காட்டியபடி ஒரு பெரியவர் எதையோ செய்துகொண்டிருந்தார். வசந்தன் ஒரு கட்டிலில் படுத்துக்கிடந்தான். என்ன இது என்று அதிர்ச்சியோடு எழுந்தபோது, அந்தப் பழைய கட்டில் ஒரு வித ஒலியை எழுப்பியது.

 

"நான் எங்கிருக்கிறேன்?" என்று நெற்றியைத் தேய்த்தபடி கேட்டான்.

 

பெரியவர் செய்த வேலையை விட்டு விட்டு அவனது முகத்தைக் கூர்மையாகப் பார்த்தார்.

 

"எங்கிருக்கிறேன் என்றா கேட்டாய்? மிகவும் நல்லது. என்னையாவது யாரென்று தெரிகிறதா?" என்றார்.

 

இல்லை என்பதைப் போல் தலையாட்டினான்.

 

"விளையாட்டு போதும். உனக்கு வேலை வந்திருக்கிறது. சீக்கிரம் தயாராகு" என்றார்.

 

அதைக் காதில் வாங்கியபடி அந்த அறையை நோட்டமிட்டான் வசந்தன். மரவேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய அழகிய அறை அது. சுவற்றில், அழகைக் கூட்டக்கூடிய படங்கள் ஆங்காங்கே தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. அவன் நேர் எதிரே உள்ள சுவற்றின் மேல் ஒரு பெரிய கடிகாரம் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. அது மணி பதினொன்றைக் காட்டியது. கடிகாரத்தினுள் சுற்றும் நொடி முள்ளை வெறித்தபடி தன்னுடைய ஆடையைப் பார்த்தான். இரவு உடை அது. கருப்பு வெள்ளை நிறத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது அவ்வாடை. அதைத் தொட்டுப்பார்த்தபடி ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தான்.

 

பெரியவர் சூடான இறைச்சியைப் பொரித்துக்கொண்டிருந்தார். அதனுடைய வாசனை அவன் வயிறைக் கடித்து பசியைத் தூண்டியது. அருகில் இருந்த ஜன்னலை நோக்கினான். வெளியே மக்கள் அரக்கப் பறக்க எதையோ தேடிக்கொண்டிருப்பதைப் போல் சென்றுகொண்டிருந்தனர். என்ன நடக்கிறது என்று புதிதாய்ப் பிறந்த கன்று போல் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தான்.

 

சூடான மாமிசத்தைச் சமைத்துக்கொண்டிருந்த பெரியவர் அவனை நோக்கி, "இன்னும் நீ என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?" என்றார்.

 

"எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. நீங்கள் யார்? நான் எப்படி இங்கு வந்தேன்? இது எந்த இடம்?" என்று தொடர் கேள்வியை அவரைப் பார்த்து எறிந்தபடி இருந்தான் அவன்.

 

"இதோ பார் வசந்தா! என்னைக் கோபப்படுத்தாதே. நமக்கு ஒரு உத்தரவு வந்திருக்கிறது. இதோ இப்பொழுது செய்துகொண்டிருக்கும் இந்த உணவை இரண்டு தெரு தள்ளி இருக்கும் சந்தோஷ் என்பவனுக்குக் கொடுத்து அவன் கொடுக்கும் பணத்தை நீ வாங்கிவரவேண்டும். நேரம் கடத்தினால் பணமும் கிடைக்காது. உனக்குச் சம்பளமும் கிடைக்காது. உனக்குப் புது ஆடை வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். அதோ அந்த மேசை மீது இருக்கின்றது. அதை அணிந்துகொண்டு புறப்படு" என்றார் வேக வேகமாக.

 

தான் எது கூறினாலும், அவர் அதைக் கண்டுகொள்ளவும் மாட்டார், என்னவென்று கேட்கவும் மாட்டார் என்று தெரிந்துகொண்ட வசந்தன், மேஜை மீதிருந்த ஆடையை எடுத்தான். குளிருக்கு இதமான அடர்த்தியான ஆடை அது. அதை எடுத்துக்கொண்டு பெரியவரை ஒரு முறை நோக்கிவிட்டு குழப்பத்தோடு ஓர் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

 

ஆடையைக் கலைக்கும் போது, ராஜீவ், ஷோபனா, மெமோரியல் உலகம் என் அத்தனை எண்ணங்களும் பசுமையாகப் படர்ந்து அவன் மனதில் தென்றலாய் வீசியது. இப்பொழுது நடக்கும் நிகழ்வுகள் நிஜமா? ஆச்சர்யங்கள் நிறைந்த சொர்க்கத்தில் சில காலம் வாழ்ந்தோமே அது நிஜமா? என்று குழம்பினான். எனக்கு எதுவுமே ஞாபகம் இல்லையே. என்ன இது மாயை என்று நொந்துகொண்டான். அழ வேண்டும் போலிருந்தது. இருந்தும் மனதைத் திடப்படுத்தி, உடையை உடுத்தினான். ஒரு தொப்பி இருந்தது. அதையும் அணிந்துகொண்டு வெளியே வந்தான்.

 

அதற்குள் அந்தப் பெரியவர், மாமிசத்தைத் தயார்செய்து, எடுத்துப் போக வசதியாக ஒரு பையில் போட்டுக்கொடுத்தார். "மறக்காதே! சந்தோஷ் தானா என்று உறுதிசெய்துகொண்டு கொடு" என்றார். வசந்தன், அதற்குப் பதில் கூறாமல் வெளியே வந்தான்.

 

வாசற்படியில் நின்று வீதியை நோக்கிவிட்டு தான் இருந்த வீட்டின் முகப்பை நோக்கினான். அது ஒரு கடை என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது. கலங்கிய நீரோடையாய் குமுறிய மனதோடு அங்கேயே நின்று வெறித்துக்கொண்டிருந்தான்.

 

"நீ இன்னும் போகவில்லையா? சீக்கிரம் ! " என்று பெரியவர் கத்தினார். "உன் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு போ" என்றார்.

 

வசந்தன் கடையின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு இருசக்கர வாகனத்தையும் அதன் மேலிருந்த தலைக்கவசத்தையும் நோக்கினான். அது ஒரு சின்ன வண்டி தான். அதன் மேல் தூசு படிந்து சிறிது அலங்கோலமாகக் காட்சி தந்தது. அதில் ஏறி வீதியில் இருக்கும் கூட்டத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு புறப்பட்டான். அலுவலகம் செல்வோர், பள்ளிக்கூடம் செல்லும் குழந்தைகள், குழந்தைகளை கைப்பிடித்து அழைத்துச் செல்லும் பெற்றோர்கள், இரவு மூடிய தங்களது கடைகளைத் திறந்துகொண்டிருக்கும் வியாபாரிகள் என அவ்வீதி நிரம்பியிருந்தது. வீதியின் ஓரத்தில் மலர் விற்போர் வண்ண வண்ண மலர்களை வைத்துக்கொண்டு வாங்குவோரிடம் மலரின் பெருமையைப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கலைநயப் பொருள்களும் ஆங்காங்கே இருந்தன. அதில் கடவுள் சிலைகளோடு யானை சிலை, குதிரை சிலை ஆகிய சிலைகளும் இருந்தன  .

 

நேற்று மாமழை வந்திருக்கும் போலும். வீதி முழுதும் ஈரமாகவும் வானம் இன்னும் மேகமூட்டமாகவும் எப்பொழுது வேணுமானாலும் மழை பொழியும் என்பதாக இருந்தது.

கூட்டத்தை விலக்கி விட்டபடி வண்டியில் சென்ற வசந்தன், என்ன தான் நடக்கிறது என்று பார்த்துவிடுவோமே என்று எண்ணி வண்டியின் வேகத்தைக் கூட்டினான். அடுத்த தெருவுக்குச் செல்லும் திசைகாட்டி, அவனுக்குச் செல்ல வேண்டிய வழியை மௌனமாகக் கூறியது.

வண்டியை வலது புற வளைவில் செலுத்தினான். அங்கிருக்கும் சிலரிடம் சந்தோஷின் விலாசத்தைக் கேட்டுக் கண்டுபிடித்து சரியாக சந்தோஷின் வீட்டின் முன் நிறுத்தினான்.

 

வாசற்படியில் ஏறி, கதவைத் தட்டினான். கதவு திறக்கவில்லை. சாலையில் போவோர் வருவோர் அவனையே பார்ப்பதைப் போல் பிரம்மை தோன்றியது. ஆத்திரத்தோடு கதவை வேகமாகத் தட்டினான். சில நொடிகளில் பதில் கிடைத்தது. கதவை ஒருவன் திறந்தான்.

 

வந்தவனைப் பார்த்து அதிர்ந்தான் வசந்தன். என்ன நடக்கிறதென்று உரக்கக் கத்தவேண்டும் போலிருந்தது அவனுக்கு. காரணம் கதவைத் திறந்தது ராஜீவ். ராஜீவை போல் இருந்தவன் வசந்தனை ஏற இறங்க ஒரு பூச்சியைப் பார்ப்பதைப் போல் பார்த்தான்.

 

"உங்கள் பெயர் என்ன?" என்று குரலில் நடுக்கத்தோடு கேட்டான் வசந்தன்.

 

"சந்தோஷ்" என்று கூறியபடி கையிலிருந்த பையைப் பார்த்து, "எவ்வளவு நேரம் காத்திருப்பது?" என்று கடுமையான பார்வையை வசந்தனின் முகத்தில் வீசிவிட்டு அதைப் பிடுங்கினான்.

அவன் முகத்தையே புரியாமல் வெறித்துக்கொண்டிருந்த வசந்தனின் கையில் அலட்சியமாகப் பணத்தைத் திணித்து கதவைப் படார் என்று மூடிக்கொண்டான் சந்தோஷ்.

 

வசந்தன் தன் நெற்றியில் படர்ந்திருந்த வியர்வைத்துளிகளைத் துடைத்துக்கொண்டே கையிலிருக்கும் பணத்தை சட்டைப் பையில் போட்டுக்கொண்டு வண்டியில் உட்கார்ந்து கிளம்பத் தயார் ஆனான். அப்பொழுது அவன் சட்டைப் பையிலிருந்த செல்பேசி ஒலித்தது. அதை எடுத்துக் குழப்பத்தோடு உற்றுநோக்கிவிட்டு காதில் வைத்தான்.

 

"எவ்வளவு நேரம் நான் இங்கே காத்திருப்பது?" என்றது பொய்யான கண்டிப்போடு தேனொழுகும் குரலில் ஒரு பெண்.

 

"யார் நீங்கள்?" என்றான்.

 

"ஓ...அதற்குள்ளாகவே காதலியை மறந்துவிட்டதா" என்றாள். இம்முறை நிஜக் கண்டிப்பு தெரிந்தது.

 

வசந்தன் தலையைச் சொறிந்தபடி புரியாமல் நின்றான்.

 

"ஹலோ இருக்கீங்களா?" என்றது அப்பெண்ணின் குரல்.

 

"எங்கிருக்கீங்க நீங்க? ம்ம்..சொல்லுங்க..நீங்க எங்க இருக்கீங்க?" என்றான்

 

"நீங்க காத்திருக்கச் சொன்ன அதே மலை மேலே தான். பெயர் கூட மலர்த்தோட்டமலை என்று சொல்வார்கள்" என்றாள் பரிகாசத்தோடு.

 

"சீக்கிரம் வருகிறேன்" என்று துண்டித்தான். பிறகு, சிறு சிந்தனையில் வீழ்ந்து மலர்த்தோட்டமலை இருக்கும் இடத்தை விசாரித்து வண்டியை செலுத்தினான்.

 

விரைவாகச் சென்றுகொண்டிருந்த சமயத்தில் அவனது மனதில் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் தான் எழுந்தது. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்கிறது என்ற ஒரு கேள்வி அவனது மொத்தக் குமுறலையும் ஒன்றாக இணைத்துக் கேட்டது.

 

மலர்த்தோட்டமலையின் அடிவாரத்திற்கு வந்துவிட்டான். பெயருக்கு ஏற்றார் போல் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது மலர்த்தோட்டமலை. வண்ண வண்ண மலர்களின் பல வித மணம் ஒன்றாகக் காற்றில் கலந்து அங்கே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. அதன் அழகில் நடந்ததையெல்லாம் மறந்துவிட்டான் வசந்தன். சிறிது நேரத்தில் நினைவு வந்தவனாய் மலர்களின் நடுவே இருந்த பாதையில் ஓடினான். பல பேர் அங்கும் இங்கும் குழுமியபடி இருக்கும் இடத்தில வந்து சேர்ந்தான்.

 

எங்கே அந்தப் பெண் என்று சுற்றும் முற்றும் தேடினான். பல பெண்கள் அவனைக் கடந்து சென்றார்கள். யாரும் அவனை ஏறெடுத்துப் பார்க்கவில்லை. மீண்டும் செல்பேசி ஒலித்தது. அதை காதில் வைத்து கண்களால் தேடினான்.

 

"என்னைக் காணாமல் தேடுறீங்க போலிருக்கிறது?" என்ற சிரிப்பு கலந்த அதே பெண்ணின் குரல்.

 

"எங்கிருக்கிறாய் நீ?"

 

"திரும்பிப் பாருங்கள்!" என்றது அந்தக் குரல்.

 

திரும்பிப் பார்த்தான். மீண்டும் அதிர்ச்சி அவன் தலையில் இறங்கியது. எதிரே ஷோபனா பட்டாடை உடுத்திச் சிரித்த முகத்தோடு நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் கார்கூந்தலில் ரோஜாமலர் காற்றோடு   இசைந்தாடிக்கொண்டிருந்தது.

 

"நீங்கள் தான் காதலனா? சொன்ன நேரத்திற்கு என்றாவது வந்திருக்கிறீர்களா?" என்றாள் மலர் முகத்தில் கோபத்தைச் சுமந்தபடி.

 

அவளது முகத்தை உற்றுநோக்கினான். கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தான். அவளது இதழில் புன்னகை அரும்பி அவனைக் கிறங்கச் செய்தது. இருந்தும் ஏதோ ஒரு உணர்வு அவனைத் தடுமாறாமல் தடுத்து நிறுத்தியது.

 

"கனவு தான் புரியாமல் இருக்கும்" என்று ஒரு குரல் அவன் காதுகளில் அவனுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு ஒலித்தது. அவன் மனம் திடமானது. கண்களில் உறுதி குடிகொண்டது. சுற்றி நடக்கும் எல்லாவற்றையும் நோக்கினான். எல்லாம் மறைந்துகொண்டே சென்றது. எதிரே இருந்த ஷோபனாவின் உருவம் அகோரமாக மாறியது. வசந்தன் விழித்தான். தீய ஆத்மாக்கள் சிதறிச் சென்று விழுந்தன.

 

வசந்தன் எழுந்தான். உடல் முறுக்கேறியது. நரம்புகள் துடித்தன. கண்களில் இருக்கும் உறுதி குறையவில்லை. செல்வம் கூறியது அவன் நினைவுக்கு வந்தது. நடந்தவை எல்லாம் தீய ஆத்மாக்களின் வேலை தான் என்று தெரிந்துகொண்டான். தன் நினைவினில் நுழைந்து தான் பூமியில் வாழ்வதைப் போன்று ஒரு மாயையை உண்டாக்கித் தன்னையே ஆட்டிவைத்த தீய ஆத்மாக்களை முறைத்தான்.

 

ஓர் ஆத்மா வசந்தனைத் தாக்க ஓடி வந்தது. சற்றும் தளராமல் அலட்சியப் பார்வை வீசிய வசந்தன் அதை இலகுவாகத் தாக்கித் தூக்கி எறிந்தான். சுற்றி இருக்கும் ஆத்மாக்கள் ஒன்றாகத் தாக்க வந்த போதும் அவனது தைரியம் குறையவில்லை. பந்தாடத் துவங்கினான். ஆத்மாக்கள் தன் பலத்தால் நிலைகுலைவதைக் கண்டு அந்த ஊக்கத்தில் பலம் பெருகிய உணர்வோடு போராடினான். சளைக்கவில்லை; சோர்வடையவில்லை; முடியும் முடியும் என்ற குரல் அவனை வீரனாக்கியது.

 

அவனது மன உறுதியோடு ஆத்மாக்களால் போராட முடியாமல் தங்க நிற ஜலத்தில் ஓடி ஒளிந்துகொண்டன. அதில் ஓர் ஆத்மா மட்டும் கொடூரக் கண்களோடு அவனை நோட்டமிட்டுச் சென்றது. அந்தப் பார்வையில் நீ அழியப் போகிறாய் என்ற அர்த்தம் ஒளிந்துகொண்டிருந்தது.

 

நீண்ட பெருமூச்சு அனலாக வெளிவந்து குளிர்காற்றில் கரைந்து போனதை வசந்தன் கண்டுகொள்ளவில்லை. இந்தத் தீய ஆத்மாக்கள் தன் எண்ணங்களில் நுழைந்து விளையாடியதை அவனால் பொறுக்கமுடியவில்லை. ஷோபனாவைத் தன் காதலி ஆக்கியது தான் அவனது கோபத்தைக் கிளறிவிட்டிருந்தது. அந்தக் கோப அனலில் அவன் தூக்கம் அவனை விட்டு எங்கோ பறந்து சென்றுவிட்டது. அவனது மூளையில் ஒரு கேள்வி அவன் மனதிடம் கேட்டது. இந்த வேலை வேண்டுமா? இதோடு போதும் என்று திரும்பி விடலாமா? என்றது. என்ன ஆனாலும் ஒரு கை பார்த்துவிடவேண்டும். வேலையில் சேர்ந்துவிடவேண்டும். பட்ட துன்பங்களின் வடுக்களுக்கு மருந்து பூச வேண்டும் என்றது.

 

வசந்தன் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் தங்க ஜலத்தையே கூர்மையாக நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். சீக்கிரம் விடிய வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவன் மனதில் அரிக்கத்தொடங்கியது. காற்று ஜிவ்வ்வென்று வீசி உறைய வைத்த போதும் அவனது உறுதி குறையவில்லை. சிந்தித்தபடியும் எப்பொழுது பொழுது புலரும் என்ற எதிர்பார்ப்பிலும் காத்துக்கொண்டிருந்தான். இன்னும் நிலவு தோன்றவில்லை. நட்சத்திரங்கள் ஜொலிக்கவில்லை. நாம் வேறு உலகிற்கு வந்துவிட்டோமா என எண்ணினான்.

 

சில நாழிகையில் செல்வம் அவன் முன் தோன்றினார். சிரிப்பில் பரிகாசத்தைக் கலந்து வசந்தனைப் பார்த்தார்.

 

"என்ன தம்பி!  தயாராகி விட்டாயா? அல்லது இத்தோடு முடித்துக்கொண்டு வேறு வேலையைப் பார்க்கிறாயா?" என்றார்.

 

"இல்லை ஐயா! பொழுது புலர்ந்ததும் நான் போட்டியில் கலந்துகொள்ளப் போகிறேன்" என்றான் வசந்தன் திடமான மனதுடன்.

 

"உண்மையைத் தான் சொல்கிறாயா?" என்றார் அவர் ஆச்சர்யம் பொங்க.

 

"ஆமாம்"

 

"சரி, கடலில் இறங்கி உன் மரக்கலத்தைக் கண்டுபிடி" என்றார் செல்வம்.

 

"இன்னும் பொழுது விடியவில்லையே" என்றான் வசந்தன் விழித்தபடி.

 

""நீ ஜெயிக்கும் வரை உனக்கு விடிவது தெரியாது. தோற்றுவிட்டால் இருள் படர்ந்த கொடூர உலகில் வாழ்வாய். நேரம் ஆகின்றது. கடலில் இறங்கி மரக்கலத்தைத் தேடு" என்றார்.

 

வசந்தன் புரியாமல் கடலை நோக்கிச் சென்றான். தங்கநீர் அவனைச் சுருட்டி உண்ண அலையைப் பொங்கி எழச் செய்து அவனை நோக்கி ஓட விட்டது. வசந்தன் சிறிது நேரம் கண்களை மூடினான். அப்பொழுது அந்த அலை அவன் மேலே மலை மேலிருந்து விழும் அருவியாகக் கொட்டியது.

லேசாக மூச்சு முட்டினாலும் சுதாரித்துக்கொண்டு கண்களைத் திறந்தான் வசந்தன். அவன் கண்களையே அவனால் நம்ப முடியாமல் போனது. சுற்றியெங்கும் தங்க நிறக் கடல் சூழ்ந்து நிலப்பரப்பை மறைத்தது.

 

எதிரே ஒரு மரக்கலம் தோன்றியது. ஆர்வத்தோடு அதை நோக்கி நீந்திச் சென்றான் வசந்தன். மரக்கலத்தின் அருகே நெருங்கும் பொழுது அது மறைந்துவிட்டது. சிறிது தூரத்தில் மீண்டும் அது தோன்றியது. அதைப் பிடிக்க வேகமாக நீந்தினான். அலை அவனை வேறு பக்கம் இழுத்துச் சென்றது. இருந்தும் முயற்சியை விடாமல் மரக்கலத்தை நோக்கிச் சென்றான். மீண்டும் மறைந்துவிட்டது.

 

அப்பொழுது தீய ஆத்மாக்கள் அவனைச் சூழ்ந்து தாக்கத் தொடங்கியது. அவனால் சமாளிக்க முடியவில்லை. தப்பிக்கும் வழியும் இல்லை. ஒரே வழி, இவர்கள் கையால் சாக வேண்டும் என்பது தான். அவனைக் கடலில் இழுத்துக்கொண்டு போனது தீயாத்மாக்கள். கடற் செடிகள், பாசிகள், முத்துக்கள் எல்லாம் மின்னிக்கொண்டிருந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்று அவனை சுவாசிக்க விடாமல் செய்து கோரமாகத் தாக்கி அவனை வீசி எறிந்தன. எல்லாம் முடிந்துவிட்டது போன்ற ஓர் உணர்வு அவனைச் சோர்வடையச் செய்து அவன் கண்களை மூடச் செய்தது. அப்படியே இருந்தான். அவனது மெல்லிய மூச்சு தண்ணீர் முட்டைகளாக வந்துகொண்டிருந்தன. கடைசி முறையாக ஒரு முறை கண்ணைத் திறந்து பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. மெதுவே கண்களைத் திறந்தான்.

 

தூரத்தில் ஒரு வெள்ளை நிற வெளிச்சம் அவனை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தது. அதுவும் தாக்கப்போகிறது போலும் என்று நினைத்தான். அது நெருங்கி வர வர அது ஒரு பெண் என்று புரிந்தது. கடற்கன்னியா? என்று எண்ணினான். அவளின் முகத்தைச் சரியாகப் பார்க்கமுடியவில்லை. தண்ணீரில் வரைந்த ஓவியமாகத் தோன்றினாள் அவள். அவன் மீண்டும் கண்களை மூடினான். அவனை நெருங்கி வந்த அவள் அவனை இழுத்துச் சென்றாள். விதி முடிந்துவிட்டது என்று எண்ணினான் வசந்தன். அவள் அவனைக் கடலின் மேல் மட்டத்துக்கு இழுத்துக்கொண்டு போனாள்.

 

தண்ணீரைக் கிழித்து மரக்கலம் ஒன்று வெளியே வந்தது. மரக்கலத்தின் முனையில் சுவாசிக்கச் சிரமப்பட்டபடி இருந்த வசந்தனின் செவிகளில் கரகோஷங்கள் விழுந்தன. அவன் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். தான் ஒரு மரக்கலத்தில் இருப்பதை அவனால் நம்பமுடியவில்லை. ஒரு பெண் தானே வந்தாள். அவள் எப்படி மரக்கலமாக மாறினாள் என்று எண்ண அவனுக்கு நேரம் கூட போதவில்லை.

 

வானத்தில் நிலவும் நட்சத்திரங்களும் வெண்ணிற மேகங்களும் தோன்றின. கடலின் நிறம் பழையபடியே மாறியது. பெரிய அலைகள் சிறிய அலைகளாக மாறி, மரக்கலத்தைத் தழுவிச் சென்றது. மற்ற மரக்கலத்தில் இருந்தவர்கள் அவனின் வெற்றியைக் கரகோஷங்களுடன் கொண்டாடினர். அதைப் பார்த்துப் புன்னகை பூத்தபடி தன் மரக்கலத்தின் ஒரு தூணை அணைத்தான்.

 

அந்த மரக்கலத்தின் முனையில் செல்வம் தோன்றினார்.

 

"ம்ம்..உத்தரவு கொடு!" என்று கர்ஜித்தார்.

 

வசந்தனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

 

"கட்டளை இடு!" என்றார் மீண்டும் மிரட்டும் தொனியில்.

 

"மரக்கலம் புறப்படட்டும்!" என்று உரக்கக் கத்தினான் வசந்தன்.

 

மரக்கலம் நகரத் தொடங்கியது...

 

தேடல் தொடரும்...



Share this:

Kommende Film DK

இன்றைய விளம்பரம் INDIA

இன்றைய விளம்பரம் SRI LANKA

இன்றைய விளம்பரம் INDIA

இன்றைய விளம்பரம் INDIA

இன்றைய விளம்பரம் டென்மார்க்

இன்றைய விளம்பரம் டென்மார்க்

Hajj Packages 2020

NEAR REJSE. DK 2020

.

DENMARK

Kommende Film danmark

SWEES TRAVELS

Tamilnews.cc-facebook

திருமண அழைப்பிதழ்

Travel News

Tamil Movies

Honeymoon Package

Denmark Kommende Film

HOLY LAND //2019-20

HolylandTour Package 2019/20 cont/ 0091 9884849794

Umrah 2018-2019

INDIAN MANGOES ( exports)

கேர்னிங் எம்.பி. கடை Dk

08.10.2014

NAER CAR RENTAL SERVICES

swees travels

Andaman Package

Aalbo Attractio Asian SuMart dk

side

jothidam

11,600 -D4 3 N Goa Package

North India Rs. 17,000 -09N

09N 10 D Best of Kerala

Wedding Holl in india 9884849794

Kashmir Tour 09N in- 3* Hotel

RANDERS DK 0045 40737632

Maldives Special

SHIRDI SAI BABA DARSHAN

Wildlife of Gujarat

Temple Tours

Srilanka Tour Package 21.500Rs

Forex 9884849794

Free ads

marana arvithal

© tamilnews.cc. All right reserved Design and development by: Gatedon Technologies